Showing posts with label دلیل نوشتن. Show all posts
Showing posts with label دلیل نوشتن. Show all posts

Wednesday, September 19, 2007

دلیل نوشتن

شاید هر وقت انجام کاری سخت می شود به دنبال دلیلی برایش می گردیم . همانطوریکه زمانی زندگی می کنیم ؛ فقط زندگی می کنیم اما از زمانی دلایل شروع می شوند . دلیل اینکه چرا فلان کار را می کنیم و یا چرا نمی کنیم .
درست مثل من که الان نوشتن برایم کار سختی است و به دنبال دلیلی برایش هستم . و شاید درکش آنطور که به نظر می رسد ، آسان نباشد . من زمانی درک نمی کردم که چرا بعضی دوستان نوازنده ام دیگر اشتیاقی به تمرین و اجرا ندارند . و اتفاقا همین چند شب پیش با کسی حرف میزدم که مدتها برنامه های تمرینش برای اجرا ی کنسرت را نامنظم و رها شده پیش می برد و بزرگترین دلیلش نه کمبود وقت ویا امکانات بلکه این سوال بود :
« اصلا چرا کنسرت بدهم ؛ چه فایده ای دارد ؟ اگر نتوانم اثری بگذارم همان بهتر که کاری نکنم »
برگردم سر مشکل خودم که شاید بیشتر ازش سر در می آورم .
چرا باید بنویسم ؟ آیا بایدی در کار هست ؟ زمانی دوست داشتم . اما حالا چه ؟ اگر دوست داشتم آیا به راحتی اینکار را انجام نمی دادم همانطور که بسیاری اینکار را می کنند ؟ پس موضوع چیست . ظاهرا زمانی بسیار دوست داشتم که بنویسم اما بهانه ام این بود که فرصت نیست یا بر فرض آنکه فرصتی باشد برای چیزکی نوشتن ، کجا می توان ارائه اش داد ؟ اما حالا چه ؟ ظاهرا حالا هر کسی میتواند به فراخور چیزی بنویسد و بفرستد روی اینترنت و خیالش راحت باشد که حتما کسانی خواهند خواند و یا حداقل دوستانش ! بنابراین مشکل ارائه تقریبا حل شده است اما فرصت چه ؟ مهم نیست هر چه و هرچقدر که می توانی بنویس درست مثل زندگی . هیچوقت نمیتوانی آنطور که می خواهی زندگی کنی اما زندگی می کنی هر قدر که می توانی .
بنابراین نوشتن همان جرأت زندگی کردن را می خواهد . چقدر جرأت داری ؟ و اگر جرأت داشتی و قدرت ، نه ؛ آنوقت ؟
بعید می دانم بتوانم آنطور که دوست دارم بنویسم اما ظاهرا مرا گریزی نیست مثل زندگی . اما شاید فرقی هم باشد . من واقعا نمی دانم چرا زنده ام همینقدر می دانم که دست برداشتن ازآن فعلا کار آسانی نیست . انگار وسوسه ای هست که می بایست کارهایی را انجام دهی و با این وسوسه روزها می گذرد و تو گاه نزدیک می شوی و گاهی دور و عاقبت می میری . اتفاقی ورای هر تصمیم . به لحاظی همه ناکام از دنیا می رویم چون نمیتوانیم آنطور که باید کارمان را انجام دهیم . کار که وسوسه ای بیش نبود که خود زندگی به جانمان انداخت ؛ شاید برای تحمل خودش . بنا براین ما سرگرم می شویم به غلبه کردن بر چیزی و یا بهتر بگویم به تلاش برای غلبه کردن بر چیزی ، بر خودمان ، بر دیگران ، بر جسمها ، بر افکار ، احساس پیروزی ، احساس شکست و وسوسه های مجدد . و وسوسه چه کلام مقدسی شده است (!): آنچه میل زیستن را بیشتر می کند .
و وسوسه من در وسوسه نوشتن فعلا شاید این باشد : حالا که زنده ایم و ظاهرا زندگی می کنیم و در گیر ودار این غلبه کردن ها چطور می توان تنش ها را به حداقل رساند ؟ فقط برای این که کمتر دچار احساسهای بد شویم ؟ و احساس های بد ؟ مثل ترس ، استرس ، درد ، شرم ، تنهایی ، حسادت و ... و در یک کلام شاید همه رنج ها که هیچوقت نمیتوان از بینشان برد اما شاید بتوان کاهششان داد و این خود وسوسه بزرگی است . چراکه غلبه بزرگی است .
اگر بخواهیم تنشها و ستیزه ها را کاهش دهیم با گستره ای روبرو خواهیم بود به وسعت تمام ادیان ، تمام علوم ، تمام فلسفه ها و شاید تمام ذهنها و بلکه همه موجودات . آه که چه چشم اندازی !
اما اگراین بی احتیاطی را مرتکب شویم ، خیلی زود از ادامه کار منصرف می شویم . بگذار وسوسه ، شیرینی وسوسه بودنش را حفظ کند و به وظیفه تبدیل نشود در این صورت خیلی زود تمام می شود و آنوقت دوباره گرفتار ادله خواهیم شد تا مگر کار را انجام دهیم ویا از انجام ندانش مطمئن شویم و یا به انتظار بنشینیم تا مگر دوباره گرفتار وسوسه ای شویم . مگر غیر از این است که عشق وسوسه ای است برای غلبه کردن ؟ آه ، انسان چقدر به دنبال پیروزی است و گاه برای آنکه موفق شود چقدر دلیل می آورد ! عشق واژه خطرناکی است . اصلا واژه ها خطرناکند . باید مواظب بود .
بگذار چیز مهمی را قرار بگذارم . به من بسیار کمک می کند که بتوانم ادامه دهم . همه چیز در نوشتار من سوالی است . حتی آنجا که به ظاهر اظهار نظر می کنم هم باید جلویش « آیا » قرار داد .
14/6/86